i tak sobie czasem myślę

że nie będzie żadnych e-relacji, e-miłości, e-seksu, e-przyjaźni

nie będzie bo inaczej Pan Bóg w końcu nie wytrzyma i spali to wszystko, zostaniemy bez komputerów, kable oplotą się nam wokół nóg i już nigdy niczego nie podłączą. będziesz musiał/ła wyjść, szukać tego, co miałeś/łaś w sieci. będziesz chodzić po ulicy i nie rozpoznasz świata, nie będziesz w stanie nawet kupić kawy w makdonaldzie. potem poszukasz innych narkotyków i stwierdzisz, że ławki w parku są niewygodne.

jak on mógł o tym mówić tak spokojnie

Czytaliśmy wiersze siedząc przy twardych ławkach. Zresztą ciągle tak robimy, ale teraz mamy trochę inną szkołę i trochę inne zabawki. I poezja wydawała się czymś świętym, trzeba było być cicho, ktoś odczytywał na głos. Przeważnie klepał, żeby tylko odczytać. Czasem robiła to pani z polskiego, a czasem ktoś się starał. Potem zaczęłam się tego bać. Wiersze robiły dużo zamieszania. Nijak miały się do rzeczywistości, z której się brały. Były za bardzo wrażliwe na syf, który można znaleźć w podłogach autobusów. Potem zaczęliśmy je rozbierać do naga i już tak się ich nie bałam. Teraz najpiękniejsze są wtedy kiedy wychodzą przypadkiem. Kiedy są rozkładem jazdy, kiedy są w repertuarze kina i na etykietach zielonych butelek. Tom chciał przeczytać wiersz, którego uczył go Izzy. To wszystko miasto i jego tatuaże. Obciąganie guzików w Pszczynie. Swoją drogą urocze miasteczko, wybierz się.

To wszystko było po to, żeby zatrzymać pksa do zakopanego.

Ja nie rozumiem dlaczego ty do mnie nie dzwonisz. Ja też czasem nie mam siły i naprawdę nie mam ochoty bawić się w kotka i myszkę. Tak pomyślała i czekała na obiad. Miała trzynaście lat, to więcej niż pewne i nigdy nie marzyła o chodzeniu do klubów. Tam wszystko było fałszywe, spocone, mokre, lepkie i nieprzyjemne. Śmierdziało, bo nawet najlepsze szanele i lakosty w końcu wietrzeją w takim natężeniu dymu. Każdy chce znaleźć kogoś lepszego, fajniejszego, każdy boi się odezwać, albo odzywa się za bardzo. Każdy myśli, że jest królem/królową nocy i teraz życie jest moje, podziwiajcie panie panowie ile kasy wydałem/łam wczoraj na outfit. Nie, czegoś takiego by nie przeżyła, zawsze chciała tylko potańczyć. Ubrała czerwone lakierki i poszła do kina. W czerwonym fotelu marzyła o ciepłym śniegu, który roztapia się jej we włosach.